Φωτορομάντζο 22/12/2013 Χ.Κ. Καλαβρύτων

Κυριακή, 22 Δεκέμβρη 2013

Ο χώρος που στεγάζει το παιδότοπο, βρίσκεται ανάμεσα στο Chalet 1750 & την αφετηρία της "Δάφνης".

Ο Χαρούλης ξέχιονος.
Και όμως... πάνω σε αυτά τα βράχια δεν θα αργήσουμε να οργιάσουμε και φέτος.

Ο διάδρομος που οδηγεί από την επιστροφή της "Στύγας" στην πίστα "Νεφέλη".
Προβληματικό σημείο του χιονοδρομικού, λόγω ότι ο αέρας ξυρίζει το χιόνι
και δεν έχει έτσι αρκετή χιονόστρωση. Ευτυχώς το Σ-Κ ήταν σε ικανοποιητικό επίπεδο.

Το τελείωμα της πίστας "Ισμήνη".
Εδώ οι πέτρες ήταν πιο ύπουλες σε κάποια σημεία της πίστας...

Shiny happy... skiers.

Ανεβαίνοντας με τον "Αχιλλέα".

Ο αεροδιάδρομος της Νεφέλης (Στύγα 2) στην αρχή της.
Η κλίση της είναι σαφώς μεγαλύτερη τώρα, που ακόμα δεν έχει μπουκώσει από χιόνι.
Γενικότερα το ανάγλυφο του βουνού ήταν εντελώς διαφορετικό από αυτό που είχαμε συνηθίσει,
βλέποντας το με full χιόνι.

Η Μαίρη.

Μπορεί το ανανεωμένο Snowpark να μην έχει δοθεί ολόκληρο ακόμα,
αλλά πολλοί ήταν αυτοί που προτίμησαν πήδους, κυρίως στο FuNbaG.

Αναβαίνοντας με την "Στύγα".

Η Ζήρεια, όπως φαινόταν από τη Στύγα
Η κοιλάδα του Φενεού άλλη μια φορά πρέπει να ήταν μέσα στην ομίχλη.
Γενικότερα ο Χελμός & η Ζήρεια είχαν το περισσότερο χιόνι, απ΄ότι είδα,
σε σχέση με τα υπόλοιπα βουνά που είχαμε οπτική επαφή
(Ερύμανθος, Παναχαϊκό, Βαρδούσια, Γκιόνα, Παρνασσός).

Ο πρόσφατα τοποθετημένος φράκτης στη Στύγα.

Η επιστροφή της Στύγας.

Η μέρα ήταν ότι έπρεπε για να βγάλουμε κάποιες αναμνηστικές φωτογραφίες.
Ο Αχιλλέας επί του έργου...

Το ίδιο και ο νησιώτης μας, ο Νικηφόρος.

Το τηλεσκόπιο "Αρίσταρχος" του αστεροσκοπείου Χελμού "Αιμίλιος Χαρλαυτής".
Επιβλητικό όπως πάντα.

Και κάπου από κάτω απ΄τους πυλώνες της, ένας γνωστός άγνωστος του κέντρου
οργίαζε ανάμεσα σε βράχια και χιονοπεράσματα, δίχως αύριο.
Τελικά ναι, ήταν το Γαλλόπουλο o Vincent, που μάλλον και φέτος
θα ανήκει στο δυναμικό του κέντρου .

Δε βγάζαμε μόνο φωτογραφίες, μη μας κράζετε...
κάναμε και το skiάκη μας...
Η Σοφία.

Ο Νικηφόρος.

Ο Αχιλλέας.

Η μέρα έκλεισε χιονοδρομικά για μένα, με λίγο περπάτημα
προς τη κορφή της Νεραϊδόραχης. Κάπου από ΄δω κάτω στο γκρεμό
βρίσκεται και ο γνωστός από τα αρχαία χρόνια καταρράκτης της Στύγας .

Κοιτώντας ΝΑ προς τη Ψηλή κορφή και τον Επάνω Κάμπο
και κάπου εκεί ανάμεσα κρυμμένη και η μοναδική αλπική λίμνη της Πελοποννήσου, "Μαυρολίμνη".

και λίγο πιο δυτικά.

Το πάνω τμήμα της Νεραϊδόραχης.
Κώστα αν δεν έχεις τα υπογλώσσια κοντά σου, μη συνεχίσεις.

... και λίγο πιο αριστερά, μέχρι που καταλήγει στη Βαθειά Λάκκα.

Η κόψη της Νεραϊδόραχης.

Η Βαθειά Λάκκα από ψηλά.

Τέλος του ΣΚ.
Μας έμειναν τα χαμόγελα, κάτι σκασμένα χίλια, λίγο ηλιοκαμένο πρόσωπο
και κάποιοι πιασμένοι μυες, να μας θυμίζουν ότι επιτέλους τσουλήσαμε!!!
Η επόμενη φορά ελπίζουμε να είναι ακόμα καλύτερη.